Leer Eddie Lang’s jazzgitaarinterpretatie van een Rachmaninoff-prelude

Hé, mede-gitarist! AcousticGuitar.com is hier om je te ondersteunen met fantastische artikelen (zoals deze.) Als je het leuk vindt wat we doen, alsjeblieft geef $ 1 (of wat je je kunt veroorloven) ter ondersteuning van ons werk.

Vanaf het maart/april 2022 nummer van Akoestische gitaar | Door Adam Perlmutter

In de jazztraditie is er een lange geschiedenis van musici die klassieke muziek vertolken – Duke Ellingtons interpretaties van Grieg- en Tsjaikovski-werken, en de interpretaties van het Modern Jazz Quartet op composities van Bach zijn slechts enkele voorbeelden die bij me opkomen. Jazzgitaristen hebben ook geput uit de klassieke literatuur, en misschien wel het meest bekende voorbeeld is Eddie Lang, met zijn niet-begeleide akkoordmelodieversie van Rachmaninoff’s “Prelude in C-Sharp Minor” (Op. 3, nr. 2).

Lang nam zijn Rachmaninoff-arrangement op 29 mei 1927 op en het was gewoon getiteld “Prelude” toen het voor het eerst werd uitgebracht als een tien-inch op het OKeh-label. Het stuk is nu beschikbaar op een aantal compilaties, waaronder Lang’s Jazz Gitaar Virtuoos (Yazoo) en Pioniers van de jazzgitaar 1927-1939 (Ophalen), oa. Ik raad je ten zeerste aan om een ​​van deze opnames te pakken voordat je hier in de transcriptie duikt.

Hoewel Lang met zijn interpretatie veel vrijheden nam – het transponeren naar de gitaarvriendelijke toonsoort E mineur, de massieve akkoordstructuren distilleren en zijn eigen einde componeren – handhaafde hij de donkere en broeierige sfeer van de originele prelude. Lang speelde de eerste sectie (maten 1-16) met een los ritmisch gevoel. Merk op dat in de Rachmaninoff-partituur de achtste noot de basispuls is, maar hier is het de kwartnoot, omwille van de leesbaarheid, vooral in de maten 12-15, waar Lang met de meter speelde.

De sectie leent zich om met een plectrum te worden gespeeld, zoals Lang deed, of met een vingerstijl. Welke benadering u ook kiest, het is van cruciaal belang om de akkoordvormen stevig binnen handbereik te hebben. Luister naar de opname van Lang en probeer de ernst van zijn aanpak na te bootsen, zijn vermogen om de akkoorden te laten zingen. Zorg ervoor dat u niet schokkerig klinkt bij het schakelen tussen de intonaties, vooral wanneer u van de derde in maat 9 naar de achtste positie springt.

Lang speelde de meer geagiteerde tweede sectie (maten 17-35), met zijn aanhoudende triolen, in een strenger en urgenter tempo. Dit deel, dat het beste fingerstyle gespeeld kan worden, vraagt ​​wat meer van de plukhand. Als je een plectrum wilt gebruiken, moet je hybride plectrum gebruiken, waarbij je de lagere noot op elke tel speelt met de plectrum en de hogere met een vinger. Laat alle noten doorklinken en streef opnieuw naar gelijkmatigheid bij het wisselen van akkoorden – met snel bewegende stemmen hoger in de nek, kunnen de maten 24–25 speciale aandacht vereisen.

Oorspronkelijke einde Lang’s is te zien in de laatste paar maten. Zoals te zien is in maat 38 tot en met de eerste helft van 39, verplaatste hij op slimme wijze een enkele akkoordvorm in halve stappen bovenop een constant lage E, waarbij hij de resulterende gespannen harmonieën verkende. Hij eindigde het arrangement door zich te vestigen in een meer consonant Em-akkoord, eerst gespeeld met gefrette noten en vervolgens natuurlijke harmonischen. Leer dit gedeelte zeker zoals het is geschreven, maar u kunt ook van de gelegenheid gebruik maken om uw eigen einde van dit klassieke stuk te componeren of te improviseren.


Dit artikel verscheen oorspronkelijk in het maart/april 2022 nummer van Akoestische gitaar tijdschrift.



creditSource link

ZIE JE GEDACHTEN

Leave a reply

Twentyfourtwelve.nl
Logo
Enable registration in settings - general
Compare items
  • Total (0)
Compare
0
Shopping cart